Wat is het verschil tussen een Benelux-merk en een EU-merk?

Dekking is het belangrijkste verschil

Een Benelux-merk geldt in Nederland, België en Luxemburg; een Uniemerk geldt in alle lidstaten van de Europese Unie. Wie alleen in de Benelux zaken doet, kan volstaan met een registratie bij het BOIP. Wie ook buiten de Benelux klanten heeft of verwacht te krijgen, kijkt eerder naar een Uniemerk via het EUIPO — dat dekt in één keer de hele EU, met één aanvraag en één register.

Het verschil zit niet alleen in het gebied maar ook in wat de conflictscan tegenkomt. Bij een Uniemerk wordt getoetst tegen bestaande merken uit alle lidstaten, dus ook tegen namen die in de Benelux nooit zijn opgevallen. Bij een Benelux-merk is het toetsingsveld kleiner, omdat alleen het BOIP-register en de daaraan gekoppelde bronnen relevant zijn. Een naam die in de Benelux vrij lijkt, hoeft dat in de rest van de EU niet te zijn — en omgekeerd kan een Uniemerk-aanvraag stuiten op een ouder merk in een lidstaat waar de aanvrager niet meteen aan dacht. Welke keuze passender is, hangt af van waar een onderneming nu actief is en waar dat de komende jaren aan zit te komen; een indicatie daarover geeft de conflictscan, geen garantie.

Waar deze indeling vandaan komt

Deze indeling volgt rechtstreeks uit de twee registratiesystemen zoals die worden beheerd door het BOIP, het merkenbureau voor Nederland, België en Luxemburg, en het EUIPO, het merkenbureau van de Europese Unie. Beide instanties beschrijven op hun eigen sites welk grondgebied hun registratie dekt, welk register daarbij hoort en hoe de aanvraag- en toetsingsprocedure daar verloopt; die twee bronnen samen verklaren waarom het gebied — Benelux tegenover de volledige EU — het kernverschil vormt tussen beide merktypen.