Rejestracja znaku towarowego dla gastronomii

Gastronomia i rejestracja marki: nazwa i logo chronić osobno

Dla przedsiębiorstwa gastronomicznego obowiązuje zasada: nazwa restauracji, kawiarni, food trucka lub sieci hotelowej jest chroniona dopiero po zarejestrowaniu jej jako marki, a nie przez samo używanie jej na elewacji lub karcie dań. Kto wymyśli nazwę i prowadzi nią biznes, ale nic nie zarejestruje, ryzykuje, że ktoś inny zarejestruje tę samą lub bardzo podobną nazwę — a pierwszego użytkownika poprosi o zaprzestanie jej używania. Dla gastronomów rozwijających działalność, udzielających franczyzy lub otwierających drugą filię to realne zagrożenie, bo dobra nazwa jest chętniej kopiowana.

Rejestracja marki odbywa się przez BOIP dla Beneluksu lub przez EUIPO dla całej Unii Europejskiej, w zależności od tego, gdzie przedsiębiorstwo działa lub chce się rozwijać. Przy składaniu wniosku trzeba wybrać klasy z klasyfikacji nicejskiej: gastronomia zwykle przypada na klasy dotyczące świadczania usług polegających na podawaniu jedzenia i napojów oraz, gdzie dotyczy, czasowego świadczenia usług noclegowych w hotelach lub pensjonatach. Które klasy dokładnie pasują, zależy od tego, co konkretnie oferuje przedsiębiorstwo — bar kanapkowy potrzebuje innego zakresu niż hotel z restauracją. Marka chroni ponadto tylko to, co zarejestrowano: nazwę, logo lub oba, w wybranych klasach.

Na czym to opiera się: BOIP, EUIPO i klasyfikacja nicejska

To wyjaśnienie wynika z procedury oficjalnych rejestrów marek: rejestru BOIP dla marek beneluksyjskich, EUIPO dla marek unijnych i klasyfikacji nicejskiej WIPO, która określa, w jakich klasach marka jest wnioskowana. Aby określić dokładnie właściwą klasę dla przedsiębiorstwa gastronomicznego, klasyfikacja nicejska sama jest źródłem; określa ona dla każdej klasy, jakie towary i usługi do niej należą.